یادمان باشد که : من تنها نیستم ما یک جمعیتیم که تنهائیم . 

یادمان باشد که : برای پاسخ دادن به احمق ، باید احمق بود ! 

یادمان باشد که : در خسته ترین ثانیه های عمر هم هنوز رمقی برای انجام برخی کارهای کوچک هست!

یادمان باشد که : لازم است گاهی با خودم رو راست تر از این باشم که هستم . 

یادمان باشد که : سهم هیچکس را هیچ کجا نگذاشته اند ، هرکسی سهم خودش را می آفریند . 

یادمان باشد که : آن هنگام که از دست دادن عادت می شود، به دست آوردن هم دیگر آرزو نیست . 

یادمان باشد که : پیش ترها چیز هایی برایم مهم بودند که حالا دیگر مهم نیستند . 

یادمان باشد که : آنچه امروز برایم مهم است ، فردا نخواهد بود . 

یادمان باشد که : نیازمند کمک اند آنها که منتظر کمکشان نشسته ایم . 

یادمان باشد که : من « از این به بعد » هستم ، نه « تا به حال » . 

یادمان باشد که : هرگر به تمامی نا امید نمی شوی اگر تمام امیدت را به چیزی نبسته باشی . 

یادمان باشد که : غیر قابل تحمل وجود ندارد . 

یادمان باشد که : گاهی مجبور است برای راحت کردن خیال دیگران خودش را خوشحال نشان بدهد . 

یادمان باشد که : خوبی آنچه که ندارم اینست که نگران از دست دادن اش نخواهم بود . 

یادمان باشد که : با یک نگاه هم ممکن است بشکنند دل های نازک . 

یادمان باشد که : بجز خاطره ای هیچ نمی ماند . 

یادمان باشد که : وظیفه ی من اینست: «حمل باری که خودم هستم» تا آخر راه . 

یادمان باشد که : منتظر ِ تنها یک جرقه است ، انبار مهمات . 

یادمان باشد که : کار رهگذر عبور است ، گاهی بر می گردد ، گاهی نه . 

یادمان باشد که : در هر یقینی می توان شک کرد و این تکاپوی خرد است . 
 



یادمان باشد که :همیشه چند قدم آخر است که سخت ترین قسمت راه است . 

یادمان باشد که : امید ، خوشبختانه از دست دادنی نیست . 

یادمان باشد که : به جستجوى راه باشم ، نه همراه . 

یادمان باشد که : هوشیاری یعنی زیستن با لحظه ها . یادمان باشد که . . . یادمان باشد . . .